Jak dokumentować wydatki by móc je odliczyć w ramach ulgi rehabilitacyjnej?
 |
Zasadniczo wysokość wydatków na cele rehabilitacyjne ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie (art. 26 ust. 7c ustawy o PIT). Dokumentem tym może być dowód, z którego wynikać będzie kto, kiedy, w jakiej kwocie i jakiego rodzaju wydatek poniósł.
Dowodem tym może być zarówno faktura VAT, jak i inne dowody – rachunki, umowy, dowody przekazania pieniędzy – przelewy, pokwitowania.
Niektórych wydatków nie trzeba jednak dokumentować.
Nie trzeba dokumentować wydatków związanych z:
1. opłaceniem przewodników osób niewidomych zaliczonych do I grupy inwalidztwa lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa – tu odliczyć można od dochodu nie więcej niż 2.280 zł (art. 26 ust. 7a pkt 7 ustawy o PIT).;
Jednak w tym przypadku poniesienie wydatku musi być faktem – na żądanie urzędu skarbowego podatnik powinien móc uprawdopodobnić, że taki wydatek został poniesiony, np. poprzez wskazanie osoby przewodnika, któremu należność wręczył.
Warto też wskazać, że osoba niewidoma, nie może korzystać z wymienionej ulgi podwójnie, tzn. raz jako osoba niewidoma, a raz jako osoba z niepełnosprawnością narządu ruchu. W sytuacji, gdy podatnik wskaże, że jego przewodnikiem jest małżonek – nie może skorzystać z ulgi, gdy między małżonkami istnieje wspólność majątkowa. Opłacenie przewodnika dziecka niewidomego (małoletniego) – nie korzysta z ulgi. Ulga obejmuje osoby mające I lub II grupę, a dziecko do lat 16 nie może być przydzielone do grupy inwalidztwa. Zatem art. 26 ust 7a pkt 7 nie wymienia dzieci.
Kto może skorzystać z ulgi rehabilitacyjnej?
2. utrzymaniem przez osoby niewidome I lub II grupy inwalidztwa psa przewodnika – również w ramach limitu 2.280 zł (art. 26 ust 7a pkt 8 ustawy o PIT),
Podobne artykuły: | Polecamy: |
